گاهی می نویسم که البته همین هم به همت روزگار و جنگ با سرنوشت کمتر شده. چون در این شهر عزیز باید فقط به فردا و فرداها فکر کنی و وقتی برای اینکه امروز بیندیشی نداری!!
این بار می نویسم فقط در درونم به امید فیضی که بتوانم به قولم به او عمل کنم و برای خداوندم بنویسم.
به امید ان روز...

---