دوست عزیزی که از بازدید کنندگان وبلاگ بود، مرا به دیدن وبلاگ در کندو کاو خورهه تشویق کرد. وبلاگی که ظاهرا از روستایی در نزدیکی محلات آپ می شود. موضوع برایم جالب بود و امیدوارم سه عزیزی که تدوین این وبلاگ را به عهده دارند در کارشان موفق باشند و در دوره های زمانی کوتاه تری آن را آپ کنند . این وبلاگ به روستای خورهه می پردازد. بر اساس نوشته های این وبلاگ، یک مرکز پژوهشی کشاورزی و فناوری و نیز یک پایگاه اینترنتی در این روستا سنت گذشته را با فناوری امروز پیوند داده است.  برای من که خودم در گیر استقرار سرویسهای اینترنتی هستم، موضوع بسیار با ارزش و جالب آمد و امیدوارم مبحث آی سی تی های روستائی بیش از پیش در کشورمان جدی گرفته شود .چون ساده ترین نتیجه آن را در همین پست وبلاگ ميبينيد و آن اينكه اين سه جوان عزیز با رسانه وبلاگ با من سخن گفته و بنده از اینجا آنها را به شما عزیزان معرفی مي نمايم.

بخشی از وبلاگ آنها چنین است که در ذیل میبینید :
دهستان خورهه بر سر راه تهران-اصفهان واقع است. وقتی از تهران به سمت اصفهان می روی بعد از سلفچگان و نرسیده به دلیجان دودهک قراردارد. کمی بعد از دودهک یک جاده از خیابان اصلی جدا می شود که به سمت خورهه و آبگرم و روستاهای نزدیک خورهه (ورین- طایقان- عیسی آباد و ...) می رود. خورهه تقریبا شمال شهرستان محلات واقع شده است.

برای دیدن ادامه موضوع اینجا را کلیک کنید.

مسعود ده نمکی را از نشریه "صبح" می شناختم تا اینکه به وبلاگش برخوردم و بی اغراق نیست اگر بگویم نوشتارش در وبلاگش، دخلی به ذهنیات عامه جامعه از یالثارات و انصار حزب الله ندارد. .
به طور کلی همواره برای افراد فرهنگی احترام والائی قائلم و مسعود عزیز نیز از این دایره خارج نیست. اگر چه خود مسعود طی مصاحبه ای با  روزنامه "صاحب قلم" عقیده دارد که هنوز همان ده نمکی 15 سال پیش است، اما به عقیده من شیوه گردش او در حوزه فرهنگ نشان از برخی تغییرات فکری دارد. افزون بر اینکه کمتر فرد فرهنگی با نگرش ظریف هنری را می توان دید که طی 15 سال هیچ تغییری در جهان بینی خود نداشته باشد. چرا که در آن صورت شاید نوعی غوطه وری در سکون را در او بتوان دید.
به هر تقدیر مسعود ده نمکی فیلم جدیدی در کارنامه سینمائی خود دارد و آن "کدام استقال کدام پیروزی" نام دارد. فیلمی که از ابتدای آن یعنی نامش لحنی کنائی دارد. کدام استقلال؟؟؟ کدام پیروزی؟؟؟ !!!
من هنوز این فیلم را ندیدم اما جالب است برای آشنائی با آن و ذهنیات کارگردان آن سری به وبلاگ مسعود ده نمکی بزنید. بخش عمده ای از مطالب این وبلاگ از ابتدای راه اندازی به حواشی این فیلم می پردازد.
نکته جالب توجه اینکه در طول بازی های جام جهانی آلمان بیش از یک میلیون بار این فیلم از سوی کاربرانی به وسعت محدوده جغرافیایی 30 کشور دانلود شده است.
با این سرعتهای رقت بار اینترنت در ایران منتظر خواهم شد تا نسخه ویدیوئی آن را ببینم. اگر چه متاسفانه ظاهرا به واسطه عدم وجود کپی رایت این فیلم نیز در چرخه بازار سیاه دست به دست خواهد شد.
او هم اینک پس از دو کار مستند داستانس فقر و فحشا و کدام استقلال؟ کدام پیروزی؟، نخستین کار بلند سینمائی خود با نام اخراجی ها که فیلمی در ژانر دفاع مقدس است را در دست تولید دارد.

برای همه فعالان عرصه فرهنگی ایران از جمله مسعود ده نمکی آرزوی موفقیت دارم.

جام جهانی به انتها رسید . همایشی که مانند مفهوم زندگی، معنای بردن و باختن است. هر بار قیافه مغموم هر  تیم بازنده این را برایم بیشتر تداعی می کرد که به دنبال علت شکست می گردد.
امیدوارم همیشه خود منتقد باشیم و در هر شکستی، خود را مسئول مستقیم آن بدانیم.
امروز و پس از پایان آن باختها نگاهی به شعارهای هر تیم می تواند جالب باشد. خصوصا که برخی از بار ادبی و معنائی بالائی هم برخوردارند.
پس با هم به این 32 شعار در ادامه این مطلب نظری بیفکنیم :

ادامه مطلب

نخستين اشاره در تاريخ اساطير ايران به وجود پرچم، به قيام کاوه آهنگر عليه ظلم و ستم آژي دهاک(ضحاک) بر ميگردد. در آن هنگام کاوه براي آن که مردم را عليه ضحاک بشوراند، پيش بند چرمي خود را بر سر چوبي کرد و آن را بالا گرفت تا مردم گرد او جمع شدند. سپس کاخ فرمانرواي خونخوار را در هم کوبيد و فريدون را بر تخت شاهي نشانيد.فريدون نيز پس از آنکه فرمان داد تا پاره چرم پيش بند کاوه را با ديباهاي زرد و سرخ و بنفش آراستند و دُر و گوهر به آن افزودند، آن را درفش شاهي خواند و بدين سان " درفش کاويان " پديد آمد. نخستين رنگهاي پرچم ايران زرد و سرخ و بنفش بود، بدون آنکه نشانه اي ويژه بر روي آن وجود داشته باشد. درفش کاويان صرفاً افسانه نبوده و به استناد تاريخ تا پيش از حمله اعراب به ايران، بويژه در زمان ساسانيان و هخامنشيان پرچم ملي و نظامي ايران را درفش کاويان مي گفتند، هر چند اين درفش کاوياني اساطيري نبوده است. محمدبن جرير طبري در کتاب تاريخ خود به نام الامم و الملوک مينويسد: درفش کاويان از پوست پلنگ درست شده، به درازاي دوازده ارش که اگر هر ارش را که فاصله بين نوک انگشتان دست تا بندگاه آرنج است 60 سانتي متر به حساب آوريم، تقريباٌ پنج متر عرض و هفت متر طول ميشود. ابولحسن مسعودي در مروج اهب نيز به همين موضوع اشاره ميکند. به روايت اکثر کتب تاريخي، درفش کاويان زمان ساسانيان از پوست شير يا پلنگ ساخته شده بود، بدون آنکه نقش جانوري بر روي آن باشد. هر پادشاهي که به قدرت مي رسيد تعدادي جواهر بر آن مي افزود. به هنگام حملهٌ اعراب به ايران، در جنگي که در اطراف شهر نهاوند در گرفت درفش کاويان به دست آنان افتاد و چون آن را همراه با فرش مشهور " بهارستان " نزد عمربن خطاب خليفه مسلمانان، بردند وي از بسياري گوهرها، دُرها و جواهراتي که به درفش آويخته شده بود دچار شگفتي شد و به نوشته فضل الله حسيني قزويني در کتاب المعجم مينويسد: " امير المومنين سپس بفرمود تا آن گوهرها را برداشتند و آن پوست را سوزانيدند "
با فتح ايران به دست اعراب - مسلمان، ايرانيان تا دويست سال هيچ درفش يا پرچمي نداشتند و تنها دو تن از قهرمانان ملي ايران زمين، يعني ابومسلم خراساني و بابک خرم دين داراي پرچم بودند. ابومسلم پرچمي يکسره سياه رنگ داشت و بابک سرخ رنگ به همين روي بود که طرفداران اين دو را سياه جامگان و سرخ جامگان مي خواندند. از آنجائي که علماي اسلام تصويرپردازي و نگارگري را حرام ميدانستند تا سالهاي مديد هيچ نقش و نگاري از جانداران بر روي درفش ها تصوير نمي شد

 

ادامه مطلب

موتور جستجوی فارسی جدید  جاماسب  را برای حمایت از آن در اینجا معرفی میکنم. از همینجا هم توصیه میکنم وبلاگتان را به لیست آن اضافه کنید. امیدوارم این موتور جستحجو که به نظر می رسد در داخل ایران مدیریت می شود، هر روز حرفه ای تر عمل کند .
در سایت آن میتوانید به امکانات متعددی چون جستجوی پیشرفته ، اخبار به روز و داونلود نرم افزار و ... دسترسی پیدا کنید.
آدرس آن :

http://www.jamasp.com